top.png
bottomMenu.png

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΠΟΡΤΑΪΤΙΣΣΗΣ

Μοναδικές  στιγμές κατανύξεως και ευγνωμοσύνης προς την πάναγνη μητέρα  του Κυρίου  μας και μητέρα  όλων  ημών  των ορθοδόξων χριστιανών Υπεραγία   Θεοτόκο έζησαν  οι πιστοί  στον Ιερό  Ναό μας, το διήμερο Κυριακή  και Δευτέρα  30 Απριλίου και 1 Μαΐου  αντιστοίχως, κατά  την εορτή της ιεράς Εικόνος της Παναγίας  της Πορταϊτίσσης, πιστό αντίγραφο  της οποίας  κατέχει  ο Ναός, προερχόμενο από  την Ιερά  Μονή  Ιβήρων  του Αγίου  Όρους.
Οι εορταστικές εκδηλώσεις  άρχισαν την Κυριακή με πανηγυρική Θεία  Λειτουργία, στο τέλος  της οποίας  οι πιστοί ασπάστηκαν  την ιερά  Εικόνα που ήταν  τοποθετημένη στο κέντρο  του σολέα του Ναού.
Την Δευτέρα το απόγευμα,  μετά  τον Εσπερινό,  εψάλη ο Παρακλητικός Κανόνας της Παναγίας  της Πορταϊτίσσης και στην θ ωδή, με μεγαλοπρεπή λιτανεία, μεταφέρθηκε η ιερά Εικόνα στον ισόγειο  Ναό και συγκεκριμένα  στο νεόδμητο  Παρεκκλήσιο στο βόρειο ανατολικό κλίτος  του Ναού, όπου  και τοποθετήθηκε σε μεγαλοπρεπές ξυλόγλυπτο προσκυνητάρι. Πλήθος πιστών συμμετείχε στην τελετή (παρά το ότι ήταν πρωτομαγιά), δοξάζοντας τον Θεό γι’ αυτό  το ανεκτίμητης πνευματικής αξίας  δώρο, που προσέφερε στον Ναό  μας, προς ευλογία  και αγιασμό των προστρεχόντων  στην θεομητορική χάρη και μεσιτεία της.
Οι πιστοί στο τέλος  της ακολουθίας και πάλι  ασπάστηκαν  την Ιερά Εικόνα, αφού  προηγουμένως άκουσαν την θαυμαστή ιστορία της και το συγκινητικό θαύμα της, με το σημάδι  στο λαιμό της Παναγίας από  το σπαθί του αρχιπειρατή Ραχάι (βλ. πιο κάτω – Άγιος Βάρβαρος) οποίο έρευσε αίμα, όπως τα διασώζει η ορθόδοξη παράδοσή μας, ενώ  έλαβαν ως αναμνηστικό,  μια πλαστικοποιημένη εικόνα της Παναγίας της Πορταϊτίσσης.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ
Σύμφωνα με την παράδοση αλλά και μαρτυρίες, η Εικόνα ανήκε σε μια οικογένεια που ζούσε στη Νίκαια της Μικράς Ασίας τον 8ο αιώνα. Το 829, μεσούσης της «εικονομαχίας», η γυναίκα που την είχε, αναγκάστηκε να την ρίξει στην θάλασσα για να μην καταστραφεί από τους εικονομάχους.
Επί 170 χρόνια η Εικόνα ήταν χαμένη. Μέχρι το 1004. Τότε καλόγεροι της Μονής Ιβήρων είδαν στην θάλασσα ένα φως. Το φως αυτό ήταν ορατό κι από άλλες Μονές.
Περίεργοι να δουν τι συμβαίνει στη θάλασσα πολλοί μοναχοί μπήκαν στις βάρκες και πήγαν προς το φως, όπου διέκριναν μια Εικόνα. Όσο πλησίαζαν όμως η Εικόνα απομακρυνόταν. Αδυνατώντας να την πλησιάσουν, επέστρεψαν στη Μονή Ιβήρων όπου προσευχήθηκαν.
Η απάντηση του Θεού δόθηκε μέσω ενός ασκητή, του Γαβριήλ ο οποίος λένε πως άκουσε τη φωνή της Παναγίας να του δίνει συγκεκριμένες εντολές.
«Πήγαινε στο Μοναστήρι σου και πες στον ηγούμενο ότι ήρθα για να τους δώσω την Εικόνα μου. Μετά, βάδισε στη θάλασσα, για να γνωρίσουν όλοι την αγάπη και πρόνοια που έχω στο Μοναστήρι σας.» Έτσι κι έγινε.
Ο Γαβριήλ πήγε στη θάλασσα και η Εικόνα τον πλησίασε. Επί τρία μερόνυχτα οι Μοναχοί έψαλλαν δοξολογίες προς την Παναγία για το Θαύμα, το οποίο όμως δεν είχε ολοκληρωθεί.
Η Εικόνα μεταφέρθηκε στο καθολικό της Μονής Ιβήρων. Παραδόξως όμως χανόταν και εμφανιζόταν στην πόρτα της Μονής.
Οι μοναχοί την επέστρεφαν στο καθολικό και η ιστορία επαναλαμβανόταν.
Μέχρι που ο Γαβριήλ άκουσε ξανά τη φωνή της Παναγίας «Πες στον ηγούμενο να παύσετε να με πειράζετε, διότι δεν ήρθα στο Μοναστήρι για να με φυλάτε σεις, αλλά ήρθα για να γίνω εγώ φύλακας και φρουρός σας και σ’ αυτήν και στην μέλλουσα ζωή. Και όσοι θα ζήσουν με ευλάβεια και φόβο Θεού και δεν αμελούν στην απόκτηση των αρετών, και τελειώσουν την πρόσκαιρη ζωή τους σ’ αυτόν τον τόπο, ας έχουν θάρρος και να μη φοβούνται την κόλαση διότι αυτή τη χάρη ζήτησα από τον Θεό και Υιό μου και την πήρα. Ως επιβεβαίωση των λόγων μου σας δίνω αυτό το σημείο: Όσο βλέπετε την εικόνα μου στο Μοναστήρι σας, δεν θα λείψει απ’ το Όρος τούτο η χάρις και το έλεος του Υιού μου και Θεού» (ε’ 143).
Με εντολή του τότε Ηγουμένου, κτίστηκε ειδικό παρεκκλήσιο έξω από την πόρτα της Μονής και εκεί απέθεσαν την ιερή Εικόνα.

Ο ΑΓΙΟΣ… ΒΑΡΒΑΡΟΣ
Όπως λένε οι Μοναχοί, την εποχή που στη Μεσόγειο δρούσαν πειρατικοί στόλοι, η Μονή των Ιβήρων έγινε στόχος του Άραβα πειρατή Ραχάι. Η παράδοση λέει πως όταν οι πειρατές πλησίασαν τη Μονή για να την λεηλατήσουν δεν τα κατάφεραν.
Επιστρέφοντας στο πλοίο είπαν στον Ραχάι πως μια γυναίκα τους είχε εμποδίσει. Ο ίδιος δοκίμασε να δείξει στους άνδρες του πως όλα ήταν της φαντασίας τους. Φθάνοντας στη Μονή, είδε μπροστά του την Εικόνα της Παναγίας. Τότε έβγαλε το ξίφος του και τη χτύπησε στο πρόσωπο. Παραδόξως το εικόνισμα άρχισε να αιμορραγεί στο σημείο που χτυπήθηκε.
Το σημάδι στο εικόνισμα όπως και το αίμα που έχει ξεραθεί με τα χρόνια, φαίνονται
Τότε ο πειρατής, κατάλαβε πως δεν είχε να κάνει με κάτι άψυχο. Οι αγιορείτικες παραδόσεις τον θέλουν να μένει στη Μονή των Ιβήρων, όπου βαπτίστηκε Χριστιανός και έγινε μοναχός.
Του έδωσαν το όνομα Δαμασκηνός, αλλά εκείνος θέλοντας να ταπεινωθεί ζητούσε από τους ανθρώπους να τον φωνάζουν Βάρβαρο. Έζησε όλη του τη ζωή μπροστά από την Εικόνα της Παναγίας.
Η Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο, όχι όμως με το βαπτιστικό του όνομα αλλά ως «Άγιο Βάρβαρο». Γιορτάζει στις 15 Μαΐου

footer

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ